In een prestige-economie wordt status verworven door vrijgevigheid in plaats van door het vergaren van bezittingen. Degene die het meest weggeeft, verdient het meeste respect. Dit staat haaks op de marktlogica, waar rijkdom wordt gemeten aan wat je zelf houdt. Maar in veel kleinschalige samenlevingen wekt hamsteren argwaan en spot op. Delen is de weg naar invloed.

De potlatch aan de noordwestkust is een klassiek voorbeeld. Een gastheer die dekens en kano's uitdeelt aan honderden gasten, verwerft titels en aanzien. De Kula-uitwisseling op de Trobriand-eilanden werkt op een vergelijkbare manier: mannen die waardevolle schelpen ruilen, bouwen faam op. In beide gevallen is het doel niet om materieel gewin te behalen, maar om verplichtingen, allianties en sociale status te creëren. Prestige-economieën bestaan ​​vaak naast bestaansproductie. Mensen geven hun overschot weg, niet het voedsel dat ze nodig hebben om te overleven.

Belangrijkste kenmerken

• Status krijg je door te geven, niet door te houden.
• Publieke vrijgevigheid creëert maatschappelijke schulden.
• Het geven van gelijke kansen kan in de loop der tijd escaleren.
• Materiële rijkdom circuleert in plaats van zich op te hopen.

Prestige-economieën laten zien dat economisch gedrag niet universeel is. Mensen hechten waarde aan verschillende dingen, en vrijgevigheid kan een vorm van macht zijn.