De potlatch is een ceremonieel feest waarbij geschenken worden uitgewisseld, zoals beoefend door de inheemse volkeren van de noordwestkust van Noord-Amerika. Gastgevers nodigen gasten uit naburige gemeenschappen uit, geven hen te eten, vermaken hen en delen grote hoeveelheden goederen uit: dekens, kano's, koperen munten, voedsel en later ook geld. Hoe meer een gastheer geeft, hoe groter zijn prestige. De potlatch is geen feest. Het is een juridische en politieke gebeurtenis die titels bekrachtigt, schulden afwikkelt en levensveranderingen markeert.

Aan het eind van de 19e eeuw verboden de Canadese en Amerikaanse overheden de potlatch, omdat ze deze als verspillend en onverenigbaar met de koloniale economie beschouwden. Het verbod werd ongelijkmatig gehandhaafd en veel gemeenschappen zetten de praktijk in het geheim voort. Pas in 1951 werd de potlatch in Canada volledig gelegaliseerd. Sindsdien is de potlatch herleefd en uitgebreid en fungeert deze als een centrale instelling voor culturele identiteit en politieke zelfbeschikking.

Wat een potlatch inhoudt

• Valideert erfelijke titels en rechten.
• Is getuige bij huwelijken, begrafenissen en naamgevingen.
• Herverdeelt de welvaart over verschillende gemeenschappen.
• Schept verplichtingen tussen gastheer en gast.

De potlatch transformeert rijkdom in status door deze weg te geven. Het is een economie van vrijgevigheid, niet van accumulatie.