Kruisbestuiving is de overdracht van stuifmeel van de bloem van de ene plant naar de stempel van een bloem van een andere plant van dezelfde soort, wat resulteert in genetische recombinatie in het nageslacht. Dit staat in contrast met zelfbestuiving, waarbij stuifmeel binnen dezelfde bloem of plant wordt overgedragen. Kruisbestuiving wordt bevorderd door biotische vectoren zoals bijen, vlinders, motten, vogels en vleermuizen, of door abiotische factoren zoals wind en water. Veel gewassen – waaronder appels, peren, amandelen, komkommers, pompoenen en koolzaad – zijn afhankelijk van kruisbestuiving voor een goede vruchtzetting en opbrengst, en telers planten vaak bestuivende rassen of plaatsen bijenkorven. Mechanismen die kruisbestuiving bevorderen zijn onder andere zelfincompatibiliteit, dichogamie (verschillende timing van mannelijke en vrouwelijke organen) en heterostylie (verschillende bloemvormen). Kruisbestuiving verhoogt de genetische diversiteit, wat belangrijk is voor de aanpassing en veredeling van gewassen. Het kan echter ook leiden tot ongewenste genenstroom tussen conventionele, biologische en genetisch gemodificeerde gewassen, wat zorgen baart over de zuiverheid van het zaad en de co-existentie ervan.