İki şüpheli ayrı ayrı sorgulanıyor. Her biri itiraf edebilir veya sessiz kalabilir. İkisi de sessiz kalırsa, hafif cezalar alırlar. Biri itiraf eder, diğeri etmezse, itiraf eden serbest kalır ve diğeri ağır bir ceza alır. İkisi de itiraf ederse, ikisi de orta derecede ceza alır. Bu, oyun teorisinin en ünlü problemi olan mahkum ikilemidir ve temel bir gerçeği yansıtır: rasyonel bireysel seçimler, kötü kolektif sonuçlar doğurabilir.

Oyun teorisi, her bir kişinin kazancının diğerlerinin ne yaptığına bağlı olduğu durumlar olan stratejik etkileşimleri inceler. 1940'larda John von Neumann ve Oskar Morgenstern tarafından geliştirilmiş ve denge kavramıyla Nobel Ödülü kazanan John Nash tarafından genişletilmiştir. Günümüzde ekonomi, siyaset bilimi, biyoloji ve askeri strateji alanlarında kullanılmaktadır.

Gerçek dünya uygulamaları her yerde karşımıza çıkıyor. Açık artırma tasarımı, işçi sendikası müzakereleri, havayolu şirketleri arasındaki fiyat savaşları, uluslar arasındaki silahlanma yarışları... Teori her zaman mükemmel tahminlerde bulunmaz, çünkü insanlar her zaman rasyonel değildir ve oyunlar genellikle modellerin varsaydığından daha karmaşıktır. Ancak çatışma ve işbirliği hakkında düşünmek için bir dil sağlar ve bu dilin son derece faydalı olduğu kanıtlanmıştır.

Temel kavramlar

• Oyuncular, stratejiler ve kazançlar
• Nash dengesi
• Mahkumun ikilemi
• Sıfır toplamlı oyunlar ve pozitif toplamlı oyunlar
• Tekrarlanan oyunlar ve işbirliği