Yerel bir yarışa katılan bir koşucu, tek ödülün madalya ve kişisel tatmin olduğunu bilir. Bu yarışmacı bir amatördür. Amatörler, performansları karşılığında herhangi bir ücret almadan yarışlara katılırlar.

Bir zamanlar Olimpiyat sporcularını profesyonellerden ayıran bir ayrım vardı, ancak birçok spor dalında bu çizgi bulanıklaştı. Bugün amatör statüsü, üniversite sporlarında, bazı uluslararası yarışmalarda ve yerel liglerde hala önem taşıyor. Amatörler genellikle antrenmanlarını iş veya eğitimleriyle dengeliyor, kendi ekipmanlarını ve seyahat masraflarını karşılıyorlar.

Rekabetin saf hali birçok kişi için çekiciliğini koruyor. Maaş baskısı olmadığı için odak noktası gelişim, dostluk ve yarışmanın kendisi oluyor. Yönetim organları, amatör statüyü tehlikeye atmadan hangi masrafların karşılanabileceği konusunda net kurallar belirliyor.

Spor yapanların çoğu bunu amatör olarak yapar ve onların bağlılığı, sporun taban seviyesinin canlı kalmasını sağlar.