Çocuklar nasıl davranacaklarını birçok kaynaktan öğrenirler. Ebeveynler görgü kurallarını öğretir. Öğretmenler kuralları uygular. Arkadaşlar müzik ve giyim zevkini şekillendirir. Televizyon ve sosyal medya ilişkileri model alır. Bu insanlar ve kurumlar sosyalleşmenin aracıdır; insanların toplumlarının normlarını, değerlerini ve inançlarını öğrendikleri kanallardır.

Sosyologlar genellikle bunları birincil ve ikincil etkenler olarak ikiye ayırırlar. Aile, özellikle erken çocukluk döneminde birincil etkendir. Okullar, akran grupları, iş yerleri, dini kurumlar ve kitle iletişim araçları ikincil etkenlerdir. Her biri farklı dersler verir. Bir çocuk evde itaatkarlığı, okulda rekabeti ve arkadaşları arasında sadakati öğrenebilir.

Başlıca acenteler

• Aile: dil, temel değerler, duygusal bağlar
• Okullar: disiplin, dakiklik, akademik bilgi
• Akran grupları: kimlik, aidiyet, sosyal beceriler
• Medya: toplumsal cinsiyet rolleri, tüketim alışkanlıkları, siyasi görüşler
• Din: ahlaki çerçeveler, toplumsal ritüeller

Her bir etkenin etkisi yaşam boyu değişir. Ergenlik döneminde akranlar en önemli rolü oynar. Yetişkinlikte ise iş yerleri önem kazanır. Hiçbir etken tek başına hareket etmez.