Dürtü azaltma teorisi, fizyolojik bir ihtiyacın, organizmayı bu ihtiyacı karşılamaya ve böylece gerilimi azaltmaya motive eden, uyarılmış bir gerilim durumu (bir dürtü) yarattığını öne sürer. Bu döngü, içsel dengeyi yeniden sağlar.

Clark Hull, teorinin en sistematik versiyonunu geliştirmiştir. Açlık, besin ihtiyacından kaynaklanır; bu dürtü hayvanı yiyecek aramaya iter; yemek yemek dürtüyü azaltır ve bu nedenle pekiştirici bir etkiye sahiptir. Susuzluk, sıcaklık düzenlemesi ve diğer homeostatik sistemler de aynı mantığı izler. Dürtüyü başarılı bir şekilde azaltan davranışın gelecekte tekrarlanma olasılığı artar.

Bu teori, temel biyolojik güdüleri iyi bir şekilde açıklasa da, uyarılmayı azaltmak yerine artıran davranışlarla (merak, oyun ve heyecan arayışı) başa çıkmakta zorlanmaktadır. Ayrıca dışsal teşviklerin ve bilişsel beklentilerin rolünü de hafife almaktadır. Daha sonraki motivasyon teorileri, teşvik değeri, optimal uyarılma ve bilişsel değerlendirmeleri ekleyerek dürtü fikrini korumuştur.

Bir ihtiyaç oluştuğunda ve davranış bu ihtiyacı gidermeye yöneldiğinde, dürtü azaltma teorisi hala net ve ekonomik bir açıklama sunmaktadır.