Teoria redukcji popędu zakłada, że ​​potrzeba fizjologiczna wywołuje stan pobudzenia napięcia – popęd – który motywuje organizm do zaspokojenia potrzeby i tym samym zmniejszenia napięcia. Cykl ten przywraca równowagę wewnętrzną.

Clark Hull opracował najbardziej systematyczną wersję tej teorii. Głód wynika z potrzeby składników odżywczych; popęd popycha zwierzę do poszukiwania pożywienia; jedzenie osłabia popęd, a zatem wzmacnia go. Pragnienie, regulacja temperatury i inne układy homeostatyczne działają według tej samej logiki. Zachowanie, które skutecznie osłabia popęd, staje się bardziej prawdopodobne w przyszłości.

Teoria ta dobrze wyjaśnia podstawowe motywy biologiczne, ale ma problemy z zachowaniami, które zwiększają, a nie zmniejszają pobudzenie – ciekawością, zabawą i dążeniem do ekscytacji. Niedocenia również roli bodźców zewnętrznych i oczekiwań poznawczych. Późniejsze teorie motywacji zachowały ideę popędu, dodając jednocześnie wartość bodźca, optymalne pobudzenie i oceny poznawcze.

Kiedy potrzeba się narasta, a zachowanie jest skierowane na jej zaspokojenie, teoria redukcji popędu nadal oferuje jasny i ekonomiczny opis.