Egemenlik, merkezi bir hükümet ve bölgesel birimler arasında bölünebilir. Federalizm, bunu sağlayan anayasal düzenlemedir; bazı yetkileri her düzeye münhasır olarak atarken, bazen de diğerlerini paylaşır.

Klasik federasyonlara örnek olarak Amerika Birleşik Devletleri, Kanada, Almanya ve Avustralya verilebilir. Bölgesel yönetimler genellikle eğitim, polis gücü ve yerel altyapıyı kontrol ederken, merkez savunma, para birimi ve dış ilişkilerden sorumludur. Sınır anlaşmazlıkları anayasalar ve mahkemeler tarafından çözümlenir. Mali transferler ve ortak programlar sürekli bir karşılıklı bağımlılık yaratır.

Federalizm, çeşitliliğe olanak tanır ve güç yoğunlaşmasını sınırlar. Bununla birlikte, mükerrerlik, bölgeler arası eşitsizlik ve karmaşık hesap verebilirlik de üretebilir. Siyasi partiler ve sosyal hareketler genellikle her iki düzeyde de örgütlenerek çok katmanlı bir rekabet yaratırlar. Federal düzenlemelerin reformu genellikle zordur çünkü yetkileri değişecek birimlerin onayını gerektirir.

• Merkez ve bölgeler arasında güç paylaşımı
• Her seviyenin anayasal olarak korunan yetkisi vardır.
• Çeşitliliği barındırır ve merkezileşmeyi kontrol eder.
• Hükümetler arası müzakereleri tetikler.