İdealizm, gerçekliğin temelde zihinsel veya maddi olmayan bir şey olduğunu savunur. Bu görüşe göre, fiziksel dünya ya zihnin bir kurgusu ya da zihne benzer bir şeyin tezahürüdür. Platon genellikle idealist olarak adlandırılır, ancak Formlar teorisi daha karmaşıktır. Onun Formları, belirli şeylerin katıldığı ebedi, fiziksel olmayan kalıplardır. George Berkeley, idealizme en doğrudan formülasyonunu vermiştir: Var olmak, algılanmaktır. Maddi madde mevcut değildir. Masa dediğimiz şey, Tanrı'nın zihnindeki ve kendi zihnimizdeki fikirlerin bir koleksiyonudur.

Kant ile başlayıp Fichte, Schelling ve Hegel ile devam eden Alman idealizmi, zihni deneyimlediği dünyayı aktif olarak oluşturan bir unsur olarak ele aldı. Kant, şeyleri asla oldukları gibi, ancak sezgilerimizin biçimleri ve anlayışımızın kategorileri altında göründükleri gibi bilebileceğimizi savundu. Hegel, gerçekliğin ruhun kendi kendini açığa çıkarması olduğunu ve tarihin, ruhun kendini tanıma süreci olduğunu savundu. İdealizm, analitik felsefenin fizikalizme yönelmesiyle 20. yüzyılda geriledi, ancak asla tamamen ortadan kaybolmadı. Bilinç, algı ve gerçekliğin doğası hakkındaki tartışmalar, idealist seçenekleri canlı tutmaktadır.

İdealizmin biçimleri

• Platonik. Gerçeklik, ebedi Biçimlerden oluşur.
• Berkeleyan. Var olmak, algılanmak demektir.
• Aşkınlık. Zihin deneyimi yapılandırır.
• Mutlak. Gerçeklik, ruhun kendi kendini açığa çıkarmasıdır.

İdealizm, yalnızca maddenin var olduğunu savunan materyalizmle sıklıkla karşılaştırılır. İkisi arasındaki tartışma, felsefenin en eski tartışmalarından biridir.