Antikorlar, bağışıklık sisteminin yabancı istilacıları tanımak ve etkisiz hale getirmek için kullandığı proteinlerdir. Monoklonal antikor, tek bir antikorun laboratuvar ortamında üretilmiş kopyasıdır ve hepsi aynı ana hücrenin klonları olan özdeş bağışıklık hücreleri tarafından üretilir. Bu, her molekülün aynı olduğu ve aynı spesifik epitopu hedeflediği anlamına gelir. Bu hassasiyet, onları kanser, otoimmün hastalıklar ve bulaşıcı hastalıkların tedavisinde güçlü araçlar haline getirir.

Bu teknoloji, araştırmacıların antikor üreten bir hücreyi miyelom hücresiyle birleştirerek sonsuza dek büyüyebilen ve tek bir antikor üretebilen bir hibridoma oluşturdukları 1970'lere dayanmaktadır. O zamandan beri, alan, bilim insanlarının insan, fare veya kimerik dizilere sahip antikorlar tasarlamasına olanak tanıyan rekombinant DNA yöntemlerine yönelmiştir. İnsanlaştırılmış antikorlar, ilacın kendisine karşı bağışıklık reaksiyonu riskini azaltır. Monoklonal antikorlar bir reseptörü bloke edebilir, bir virüsü nötralize edebilir, bir ilaç yükünü taşıyabilir veya bir hedefi öldürmek için bağışıklık hücrelerini harekete geçirebilir. Sindirim sisteminde yok edilecekleri için genellikle infüzyon veya enjeksiyon yoluyla verilirler.

Örnekler şunlardır:

• Trastuzumab. HER2 pozitif meme kanserini hedef alır.
• Rituximab. Lenfoma ve otoimmün hastalıklar için B hücrelerindeki CD20'yi hedef alır.
• Adalimumab. Romatoid artrit ve Crohn hastalığı için TNF'yi hedef alır.
• Pembrolizumab. Kansere karşı bağışıklık saldırısını artırmak için PD-1'i hedef alır.

Çeşitli monoklonal antikorların biyobenzerleri artık piyasada bulunuyor ve bu da bazı tedavilerin fiyatlarını düşürüyor.