Przeciwciała to białka, których układ odpornościowy używa do rozpoznawania i neutralizowania obcych intruzów. Przeciwciało monoklonalne to laboratoryjna kopia pojedynczego przeciwciała, produkowana przez identyczne komórki układu odpornościowego, które są klonami jednej komórki macierzystej. Oznacza to, że każda cząsteczka jest taka sama i atakuje ten sam specyficzny epitop. Ta precyzja sprawia, że ​​są one potężnym narzędziem w leczeniu raka, chorób autoimmunologicznych i chorób zakaźnych.

Technologia ta sięga lat 70. XX wieku, kiedy naukowcy połączyli komórkę produkującą przeciwciała z komórką szpiczaka, tworząc hybrydomę, która mogła rosnąć w nieskończoność i wytwarzać pojedyncze przeciwciało. Od tego czasu dziedzina ta przeniosła się na metody rekombinacji DNA, które pozwalają naukowcom konstruować przeciwciała z sekwencjami ludzkimi, mysimi lub chimerycznymi. Humanizowane przeciwciała zmniejszają ryzyko reakcji immunologicznych na sam lek. Przeciwciała monoklonalne mogą blokować receptor, neutralizować wirusa, dostarczać ładunek leku lub rekrutować komórki układu odpornościowego w celu zniszczenia celu. Zazwyczaj podaje się je w postaci wlewu lub zastrzyku, ponieważ uległyby zniszczeniu w przewodzie pokarmowym.

Przykłady obejmują:

• Trastuzumab. Działa na raka piersi HER2-dodatniego.
• Rituximab. Działa na komórki CD20 w przypadku chłoniaków i chorób autoimmunologicznych.
• Adalimumab. Działa na TNF w przypadku reumatoidalnego zapalenia stawów i choroby Leśniowskiego-Crohna.
• Pembrolizumab. Oddziałuje na PD-1, wzmacniając układ odpornościowy atakujący raka.

Dostępne są już leki biopodobne kilku przeciwciał monoklonalnych, co powoduje spadek cen niektórych terapii.