Organik kalıntılar, doğal bir kronolojik sinyal içerir. Radyokarbon tarihleme yöntemi, bir zamanlar canlı olan materyaldeki karbon-14'ün bozunmasını ölçerek ölümden bu yana geçen süreyi tahmin eder. Bu yöntem, yirminci yüzyılın ortalarında geliştirilmesinden bu yana arkeolojiyi ve geç Kuvaterner çalışmalarını dönüştürmüştür.

Canlıyken organizmalar atmosferle karbon alışverişinde bulunurlar; ölümden sonra radyoaktif izotop bilinen bir oranda bozunur. Geriye kalan karbon-14'ün ölçülmesi, ağaç halkaları ve atmosferdeki geçmiş konsantrasyon değişimlerini düzelten diğer kayıtlarla kalibrasyona tabi olmak kaydıyla, günümüzden önceki bir yaşı verir.

Bu teknik, yaklaşık 50.000 yıla kadar olan örneklerde en iyi sonucu verir. Kirlenme, rezervuar etkileri ve kalibrasyon belirsizlikleri, dikkatli örnekleme ve yorumlama gerektirir. Sınırlamalarına rağmen, radyokarbon tarihleme, göreceli sıralamaları sabitleyen ve arkeolojik alanları bölgeler arasında birbirine bağlayan mutlak yaşlar sağlar.

• Karbon-14 bozunumu kullanan tarihleme yöntemi
• Organik malzemeler için geçerlidir.
• Doğruluk için kalibrasyon gereklidir.
• Arkeoloji ve paleobilimde temel bir araç