Szczątki organiczne zawierają wbudowany sygnał chronologiczny. Datowanie radiowęglowe mierzy rozpad węgla C-14 w materiale, który niegdyś był żywy, aby oszacować czas od śmierci. Metoda ta odmieniła archeologię i badania późnego czwartorzędu od czasu jej opracowania w połowie XX wieku.

Za życia organizmy wymieniają węgiel z atmosferą; po śmierci radioaktywny izotop rozpada się w znanym tempie. Pomiar pozostałego węgla C-14 pozwala określić wiek przed teraźniejszością, po kalibracji na podstawie słojów drzew i innych danych, które korygują wcześniejsze wahania stężenia w atmosferze.

Technika ta sprawdza się najlepiej w przypadku próbek liczących do około 50 000 lat. Zanieczyszczenia, efekty złożowe i niepewność kalibracji wymagają starannego pobierania próbek i interpretacji. Pomimo ograniczeń, datowanie radiowęglowe pozwala na ustalenie wieku absolutnego, co pozwala na ustalenie względnych sekwencji i powiązanie stanowisk archeologicznych w różnych regionach.

• Metoda datowania wykorzystująca rozpad węgla-14
• Dotyczy materiałów organicznych
• Wymaga kalibracji w celu zapewnienia dokładności
• Niezbędne narzędzie w archeologii i paleonauce