Oksimoron, birbiriyle çelişen terimleri tek bir ifadede birleştiren bir söz sanatıdır. Zıtlıkların çatışması paradoksal bir etki yaratır.

“Sağır edici sessizlik,” “yaşayan ölüm” ve “tatlı keder” tanıdık oksimoronlardır. Bu yöntem, okuyucuyu iki uyumsuz fikri bir arada tutmaya zorlar ve genellikle her bir terimin tek başına ifade edebileceğinden daha karmaşık bir gerçeği ortaya çıkarır. Şairler ve oyun yazarları, çelişkili duygusal durumları yakalamak için oksimoron kullanırlar; günlük konuşmada ise vurgu veya ironi için kullanılır. Shakespeare'in oyunları bu figür açısından zengindir.

Oksimoron, paradokstan farklı olarak, önerme düzeyinde değil, ifade düzeyinde işler; ancak ikisi yakından ilişkilidir. Başarılı bir oksimoron hem şaşırtıcı hem de uygun gelir; zorlama bir oksimoron ise sadece zekice görünür. Bu figür, yarattığı gerilim ve çelişkiyi çözmek veya kabul etmek için gereken kısa zihinsel çaba sayesinde başarılı olur.

Birbirine zıt iki kelime bir araya getirilerek tek bir ifade oluşturulduğunda, sonuç oksimoron olur.