Haiku, geleneksel olarak beş, yedi ve beş heceden oluşan üç satır halinde düzenlenmiş on yedi heceden oluşan kısa bir Japon şiir biçimidir. Genellikle doğayı ve mevsimsel bir göndermeyi içeren bir algı anını yakalar.

Klasik haiku, bir ifade veya argüman yerine bir imge veya yan yana getirme sunar. Keskin bir kelime veya dönüş, şiirin iki bölümünü birbirinden ayırarak okuyucuyu bağlantıyı tamamlamaya davet eder. Bashō, Buson ve Issa, en ünlü uygulayıcılar arasındadır. İngilizceye uyarlanırken, hece sayısı bazen gevşetilir, ancak kısalık, somutluk ve anlık dikkat ruhu korunur.

Haiku sadece küçük bir şiir değildir; belirli bir yankı uyandırmayı hedefler: geçici bir gözlemin daha büyük bir şeye açıldığı hissi. Çeşitli dillerdeki modern haiku, kentsel konuları ve serbest biçimli varyasyonları keşfederken geleneği sürdürür. Aşırı sıkıştırma disiplini, imge ve sözcük seçiminin hassasiyetini zorunlu kılar.

On yedi hece, üç satır ve okuyucunun tefekkürüne bırakılan bir anlık duraklama—işte geleneksel haiku budur.