Een haiku is een korte Japanse dichtvorm die traditioneel bestaat uit zeventien lettergrepen, verdeeld over drie regels van respectievelijk vijf, zeven en vijf lettergrepen. Het beschrijft doorgaans een moment van waarneming, vaak met betrekking tot de natuur en een seizoen.

De klassieke haiku presenteert een beeld of een tegenstelling in plaats van een bewering of argument. Een scherp woord of een abrupte wending scheidt twee delen van het gedicht en nodigt de lezer uit om de verbinding te voltooien. Bashō, Buson en Issa behoren tot de meest gevierde beoefenaars. Bij een Engelse vertaling wordt het aantal lettergrepen soms verminderd, maar de geest van beknoptheid, concreetheid en aandacht voor het huidige moment blijft behouden.

Haiku is niet zomaar een kort gedicht; het streeft naar een specifieke vorm van resonantie – het gevoel dat een vluchtige observatie de deur opent naar iets groters. Moderne haiku in verschillende talen zetten deze traditie voort, terwijl ze tegelijkertijd stedelijke thema's en vrije vormen verkennen. De discipline van extreme beknoptheid dwingt tot precisie in beeld en woordkeuze.

Zeventien lettergrepen, drie regels en een moment van stilte voor de lezer om over na te denken – dat is de traditionele haiku.