Haiku to krótka japońska forma poetycka, tradycyjnie składająca się z siedemnastu sylab ułożonych w trzy wersy po pięć, siedem i pięć. Zazwyczaj uchwyca moment percepcji, często nawiązując do natury i pory roku.

Klasyczne haiku przedstawia obraz lub zestawienie, a nie stwierdzenie czy argument. Cięte słowo lub zwrot akcji oddziela dwie części wiersza, zachęcając czytelnika do dokończenia połączenia. Bashō, Buson i Issa należą do najsłynniejszych twórców. W adaptacji na język angielski liczba sylab jest niekiedy złagodzona, ale duch zwięzłości, konkretności i skupienia na chwili obecnej pozostaje.

Haiku to nie tylko krótki wiersz; dąży do specyficznego rodzaju rezonansu – poczucia, że ​​ulotna obserwacja otworzyła się na coś większego. Współczesne haiku w różnych językach kontynuuje tę tradycję, eksplorując tematykę miejską i swobodne wariacje. Dyscyplina ekstremalnej kompresji wymusza precyzję obrazu i dykcji.

Siedemnaście sylab, trzy wersy i chwila zatrzymana w miejscu, pozwalająca czytelnikowi na kontemplację — oto tradycyjne haiku.