Çerçeve anlatı, içinde başka bir anlatı barındıran bir öyküdür. Dış anlatı, iç anlatının anlatılması için bir bağlam sağlar.

Chaucer'ın hacıları Canterbury yolunda hikayeler anlatmaya karar verir; hac yolculuğu çerçeveyi oluşturur. Frankenstein'da Walton'ın mektupları Victor'un anlatısını, o da yaratığın anlatısını kapsar. Bin Bir Gece Masalları, Şehrazat'ın durumunu onlarca iç içe geçmiş hikaye için bir çerçeve olarak kullanır. Yapı, mesafe yaratabilir, güvenilirlik veya güvenilmezlik katmanları ekleyebilir ve hikaye anlatma eyleminin kendisi hakkında yorum yapabilir.

Çerçeve anlatılar, dış öykünün ne kadar ayrıntılı geliştirildiğine göre farklılık gösterir. Bazen çerçeve ayrıntılıdır ve sonunda tekrar karşımıza çıkar; bazen ise kısa bir giriş ve sonuç bölümüdür. Çerçeve ile iç içe geçmiş öykü arasındaki ilişki, eserin anlamının bir parçasıdır: dış durum, iç anlatıyla paralellik gösterebilir, zıtlık oluşturabilir veya onu motive edebilir. Bu biçim, bakış açılarını çoğalttığı ve öykülerin anlatıcıları tarafından nasıl şekillendirildiğine dikkat çektiği için popülerliğini korumaktadır.

Bir anlatı, başka bir anlatıyı kapsamak ve sunmak amacıyla var olduğunda, bu yapıya çerçeve anlatı denir.