Narracja ramowa to opowieść, która zawiera w sobie inną historię. Narracja zewnętrzna stanowi kontekst dla opowiedzenia narracji wewnętrznej.

Pielgrzymi Chaucera zgadzają się snuć opowieści w drodze do Canterbury; pielgrzymka stanowi ramę. W @Frankenstein listy Waltona zawierają narrację Wiktora, która z kolei zawiera w sobie historię stworzenia. Baśnie tysiąca i jednej nocy wykorzystują sytuację Szeherezady jako ramę dla dziesiątek osadzonych w niej opowieści. Struktura ta może tworzyć dystans, dodawać warstwy wiarygodności lub niewiarygodności i komentować sam akt opowiadania.

Narracje ramowe różnią się stopniem rozwinięcia fabuły zewnętrznej. Czasami rama jest rozbudowana i powraca na końcu; innym razem jest krótkim prologiem i epilogiem. Relacja między ramą a osadzoną w niej historią jest częścią znaczenia dzieła: sytuacja zewnętrzna może być paralelna, kontrastować lub motywować narrację wewnętrzną. Ta forma pozostaje popularna, ponieważ mnoży perspektywy i zwraca uwagę na to, jak historie są kształtowane przez ich narratorów.

Kiedy jedna narracja służy do przedstawienia i przedstawienia innej, taką strukturę nazywamy narracją ramową.