Een raamvertelling is een verhaal dat een ander verhaal in zich verenigt. De buitenste vertelling biedt een context voor het vertellen van de binnenste vertelling.

Chaucers pelgrims spreken af ​​om onderweg naar Canterbury verhalen te vertellen; de pelgrimstocht vormt het kader. In Frankenstein omsluiten Waltons brieven Victors verhaal, dat op zijn beurt het verhaal van het schepsel omsluit. Duizend-en-een-nacht gebruikt Scheherazades situatie als kader voor tientallen ingebedde verhalen. De structuur kan afstand creëren, lagen van betrouwbaarheid of onbetrouwbaarheid toevoegen en commentaar leveren op het vertellen van verhalen zelf.

Raamvertellingen variëren in de mate waarin het externe verhaal wordt uitgewerkt. Soms is het raamwerk uitgebreid en keert het aan het einde terug; soms is het een korte proloog en epiloog. De relatie tussen raamwerk en ingebed verhaal is onderdeel van de betekenis van het werk: de externe situatie kan parallel lopen met, contrasteren met, of de drijfveer zijn achter het interne verhaal. De vorm blijft populair omdat het meerdere perspectieven biedt en de aandacht vestigt op de manier waarop verhalen worden gevormd door hun vertellers.

Wanneer een verhaal bestaat met als doel een ander verhaal te omvatten en te presenteren, spreekt men van een raamvertelling.