Dramatik şiir, bir öyküyü veya durumu üçüncü şahıs anlatımı yerine bir veya daha fazla karakterin konuşması yoluyla sunar. Lirik ve dramatik şiir arasında bir sınırda yer alır.

Dramatik monolog, en bilindik modern türdür, ancak bu kategoriye manzum oyunlar, diyalog şiirleri ve sesin şairden farklı bir karaktere ait olduğu her türlü şiir de dahildir. Vurgu, sese, olaya ve konuşma yoluyla karakterin ortaya çıkarılmasına odaklanır. Okuyucular, yazar tarafından doğrudan hitap edilmek yerine, onun söylediklerini kulak misafiri olurlar.

Dramatik şiir, şairin mutlaka paylaşmadığı bakış açılarını keşfetmesine olanak tanır. Sıkışmış dizeler içinde çatışmayı, ironiyi ve psikolojik karmaşıklığı sahneleyebilir. Performans genellikle ima edilir; birçok dramatik şiir, yüksek sesle okunduğunda veya sahnelendiğinde daha da güçlenir. Bu tür, şairler tek bir otobiyografik sesin sınırlaması olmadan lirik şiirin yoğunluğunu istedikleri her zaman gelişmiştir.

Bir şiir, şairin kendi kişiliğinden ziyade kurgusal karakterler aracılığıyla konuşuyorsa, bu dramatik şiirdir.