Poezja dramatyczna przedstawia historię lub sytuację za pomocą mowy jednej lub kilku postaci, a nie narracji trzecioosobowej. Zajmuje ona granicę między liryką a dramatem.

Monolog dramatyczny jest najbardziej znanym współczesnym typem, ale kategoria ta obejmuje również dramaty, poematy dialogowe i wszelkie utwory poetyckie, w których głos należy do postaci odrębnej od poety. Nacisk kładziony jest na głos, okoliczności i ujawnienie postaci poprzez mowę. Czytelnicy podsłuchują, a nie są bezpośrednio zwracani przez autora.

Poezja dramatyczna pozwala na eksplorację perspektyw, których poeta niekoniecznie podziela. Potrafi inscenizować konflikt, ironię i psychologiczną złożoność w zwięzłej formie wiersza. Performans jest często sugerowany; wiele poematów dramatycznych nabiera siły, gdy są czytane na głos lub wystawiane. Gatunek ten rozkwitł, gdy poeci pragnęli intensywności liryki bez ograniczeń wynikających z pojedynczego głosu autobiograficznego.

Kiedy w wierszu przemawiają wymyślone postaci, a nie sam poeta, mówimy o poezji dramatycznej.