Dramatische poëzie vertelt een verhaal of beschrijft een situatie door middel van de woorden van een of meer personages, in plaats van door middel van een vertelling in de derde persoon. Het bevindt zich op de grens tussen lyriek en drama.

De dramatische monoloog is het meest bekende moderne type, maar de categorie omvat ook versdrama's, dialooggedichten en elk gedicht waarin de stem toebehoort aan een personage dat losstaat van de dichter. De nadruk ligt op stem, gelegenheid en de onthulling van het personage door middel van spraak. Lezers luisteren mee in plaats van rechtstreeks tot de auteur te worden gericht.

Dramatische poëzie biedt de mogelijkheid om perspectieven te verkennen die de dichter niet per se deelt. Het kan conflicten, ironie en psychologische complexiteit in de compacte versvorm tot uiting brengen. Een voordracht is vaak impliciet aanwezig; veel dramatische gedichten winnen aan kracht wanneer ze hardop worden voorgelezen of opgevoerd. Het genre is tot bloei gekomen telkens wanneer dichters de intensiteit van lyriek wilden ervaren zonder de beperking van één enkele autobiografische stem.

Wanneer een gedicht spreekt door middel van verzonnen personages in plaats van vanuit het perspectief van de dichter zelf, spreekt men van dramatische poëzie.