Sıkıştırılmış hava enerjisi depolama (CAES), havayı yeraltı mağaralarına, tükenmiş gaz sahalarına veya tuz kubbelerine sıkıştırarak enerji depolar. Elektrik ucuz olduğunda, motorlar kompresörleri çalıştırır. Talep arttığında, basınçlı hava serbest bırakılır, ısıtılır ve türbinler aracılığıyla genleştirilerek enerji üretilir.

Bu fikir eski. İlk ticari tesis 1978'de Almanya'da açıldı. İkincisi ise 1991'de Alabama'da kuruldu. Her ikisi de tuz mağaralarını kullanıyor. Daha yeni tasarımlar, sıkıştırma sırasında üretilen ısıyı yakalayıp yeniden kullanarak doğal gazdan kaçınıyor. Bu da süreci daha temiz ve verimli hale getiriyor.

CAES'in avantajları var. Pillerin saatler içinde boşalmasının aksine, uzun süreler boyunca büyük miktarda enerji depolayabiliyor. Ucuz ve bol bulunan malzemeler kullanıyor. Ancak sınırlamaları da var. Uygun jeolojik yapı her yerde bulunmuyor. Gidiş-dönüş verimliliği pillerden daha düşük, genellikle %40 ila %60 arasında. Yeni tesisler inşa etmek pahalı. Yine de, şebekelere daha fazla yenilenebilir enerji eklendikçe, CAES gibi uzun süreli depolama sistemleri yeniden ilgi görüyor.

Başlıca özellikler

• Yeraltı mağaraları veya tuz kubbeleri
• Büyük ölçekli, uzun süreli depolama
• Pillerden daha düşük verimlilik
• Jeolojiye bağlı
• Diyabatik ve adyabatik tasarımlar