Magazyny energii sprężonego powietrza, czyli CAES, magazynują energię poprzez wtłaczanie powietrza do podziemnych kawern, wyeksploatowanych złóż gazu lub wysadów solnych. Gdy prąd jest tani, silniki napędzają sprężarki. Gdy zapotrzebowanie gwałtownie wzrasta, sprężone powietrze jest uwalniane, podgrzewane i rozprężane przez turbiny, aby wytworzyć energię.

Pomysł jest stary. Pierwsza komercyjna instalacja została otwarta w Niemczech w 1978 roku. Druga w Alabamie w 1991 roku. Obie wykorzystują kawerny solne. Nowsze konstrukcje unikają gazu ziemnego, wychwytując i ponownie wykorzystując ciepło wytwarzane podczas sprężania. Dzięki temu proces jest czystszy i bardziej wydajny.

CAES ma swoje zalety. Może magazynować duże ilości energii przez długi czas, w przeciwieństwie do akumulatorów, które rozładowują się w ciągu kilku godzin. Wykorzystuje tanie i łatwo dostępne materiały. Ma jednak swoje ograniczenia. Nie wszędzie występują odpowiednie warunki geologiczne. Sprawność w obie strony jest niższa niż w przypadku akumulatorów, często o 40–60%. Budowa nowych elektrowni jest kosztowna. Mimo to, wraz z dodawaniem do sieci większej ilości odnawialnych źródeł energii, magazyny energii o długim okresie eksploatacji, takie jak CAES, zyskują na popularności.

Główne cechy

• Podziemne jaskinie lub kopuły solne
• Magazynowanie na dużą skalę i długotrwałe
• Niższa wydajność niż w przypadku baterii
• Zależne od geologii
• Projekty diabatyczne i adiabatyczne