Persluchtenergieopslag, ofwel CAES, slaat energie op door lucht samen te persen in ondergrondse grotten, uitgeputte gasvelden of zoutkoepels. Wanneer elektriciteit goedkoop is, drijven motoren compressoren aan. Wanneer de vraag piekt, wordt de gecomprimeerde lucht vrijgelaten, verwarmd en door turbines geleid om elektriciteit op te wekken.

Het idee is oud. De eerste commerciële fabriek opende in 1978 in Duitsland. Een tweede volgde in 1991 in Alabama. Beide maken gebruik van zoutgrotten. Nieuwere ontwerpen vermijden aardgas door de warmte die tijdens de compressie vrijkomt op te vangen en te hergebruiken. Dit maakt het proces schoner en efficiënter.

CAES heeft voordelen. Het kan grote hoeveelheden energie voor lange perioden opslaan, in tegenstelling tot batterijen die binnen enkele uren ontladen. Het maakt gebruik van goedkope, overvloedig aanwezige materialen. Het heeft echter ook beperkingen. Geschikte geologische omstandigheden zijn niet overal aanwezig. Het rendement van de heen- en terugreis is lager dan bij batterijen, vaak 40 tot 60 procent. Het bouwen van nieuwe installaties is duur. Toch, nu er steeds meer hernieuwbare energiebronnen in het elektriciteitsnet worden opgenomen, wordt er opnieuw gekeken naar langdurige energieopslag zoals CAES.

Belangrijkste kenmerken

• Ondergrondse grotten of zoutkoepels
• Grootschalige opslag voor lange termijn
• Lager rendement dan batterijen
• Geologie-afhankelijk
• Diabatische versus adiabatische ontwerpen