Bugün yüz dolarla yirmi yıl öncesine göre daha az şey alınabiliyor. Bu düşüş, satın alma gücündeki azalmayı, yani bir birim paranın satın alabileceği mal ve hizmet miktarını ifade eder. Enflasyon satın alma gücünü aşındırır, deflasyon ise artırır. Ücretler artabilir, ancak fiyatlar daha hızlı artarsa, işçiler reel anlamda daha kötü durumda olurlar.

Ekonomistler nominal ve reel değerler arasında ayrım yaparlar. Nominal ücretler, maaş bordrosunda gördüğünüz miktardır. Reel ücretler ise enflasyona göre ayarlanır ve gerçekte ne satın alabileceğinizi yansıtır. Enflasyon %5 iken %3 zam alan bir işçi, nominal rakam yükselmiş olsa bile reel ücretinde bir düşüş yaşamıştır. Hükümetler, sendikalar ve merkez bankaları bu farkı yakından takip eder.

Satın alma gücü ülkeler arasında da farklılık gösterir. Bir dolar Tayland'da İsviçre'ye göre daha fazla mal ve hizmet satın alır. Bu nedenle ekonomistler yaşam standartlarını karşılaştırmak için satın alma gücü paritesi (PPP) kullanırlar. Çin'in GSYİH'si piyasa döviz kurlarında ABD'ninkinden daha küçüktür, ancak PPP'ye göre ayarlandığında daha büyüktür, çünkü orada mal ve hizmetler daha ucuzdur. PPP mükemmel değildir, ancak bir maaşın gerçekte ne kadar değer taşıdığına dair daha net bir tablo sunar.

İlgili önlemler

• Reel ücretler: Enflasyona göre düzeltilmiş nominal ücretler.
• Tüketici Fiyat Endeksi: satın alma gücündeki değişiklikleri izler.
• Satın alma gücü paritesi: Para birimlerini satın alma güçlerine göre karşılaştırır.
• Reel faiz oranı: nominal faiz oranı eksi enflasyon