Dünya'nın ortalama yüzey sıcaklığı, 19. yüzyılın sonlarından bu yana yaklaşık 1,1 derece Celsius arttı. Bu artış küresel ısınmadır ve esas olarak insan kaynaklı sera gazı emisyonlarından kaynaklanmaktadır. Kömür, petrol ve gaz yakılmasından kaynaklanan karbondioksit en büyük katkıyı sağlar. Tarım ve fosil yakıt çıkarımından kaynaklanan metan da buna katkıda bulunur. Bu gazlar, aksi takdirde uzaya kaçacak olan ısıyı hapseder. Sonuç olarak daha sıcak bir atmosfer, daha sıcak okyanuslar ve eriyen buzlar ortaya çıkar.

Küresel ısınma homojen değil. Arktik bölgesi, küresel ortalamadan birkaç kat daha hızlı ısınıyor. Kara, okyanuslardan daha hızlı ısınıyor. Gece sıcaklıkları gündüz sıcaklıklarından daha hızlı yükseliyor. Bu örüntüler önemlidir çünkü hava, ekosistemler ve deniz seviyesinde değişikliklere yol açarlar. Daha sıcak hava daha fazla nem tutar ve bu da şiddetli yağışları yoğunlaştırabilir. Daha sıcak okyanuslar daha güçlü kasırgalara neden olur. Eriyen buzullar ve buz tabakaları deniz seviyesini yükselterek kıyı şehirlerini tehdit eder. Bilim insanları, hızlı emisyon azaltımları yapılmazsa, ısınmanın 2100 yılına kadar 2 ila 4 derece Celsius'a ulaşabileceğini öngörüyor.

Ana sürücüler

• Enerji ve ulaşım için fosil yakıtların yakılması.
• Ormanların yok edilmesi ve arazi kullanımında değişiklik.
• Tarım, özellikle hayvancılık ve gübre.
• Çimento üretimi gibi endüstriyel süreçler.

Küresel ısınma ve iklim değişikliği birbiriyle ilişkili ancak özdeş değildir. Isınma, sıcaklık artışıdır. İklim değişikliği ise bunun sonucunda ortaya çıkan daha geniş kapsamlı etkiler kümesidir.