Verinin bir yaşam döngüsü vardır. Oluşturulur, depolanır, kullanılır, paylaşılır, arşivlenir ve sonunda silinir. Her aşamanın kendi gereksinimleri vardır. Oluşturma doğrulama gerektirir. Depolama güvenlik ve yedekleme gerektirir. Kullanım erişim kontrolleri gerektirir. Paylaşım gizlilik korumaları gerektirir. Arşivleme saklama politikaları gerektirir. Silme işlemi güvenli ve doğrulanabilir olmalıdır. Yaşam döngüsünü yönetmek, verinin her aşamada nerede olduğunu bilmek ve doğru kontrolleri uygulamak anlamına gelir.

Çoğu kuruluş ilk aşamaları iyi yönetir. Verileri toplar ve depolar. Sonraki aşamalar ihmal edilir. Arşivlenmesi gereken veriler üretim veritabanlarında kalır, sorguları yavaşlatır ve maliyetleri artırır. Silinmesi gereken veriler yıllarca kalır, yasal ve güvenlik riskleri yaratır. Saklama politikaları kağıt üzerinde vardır ancak pratikte uygulanmaz. Sonuçlar birikir. Depolama maliyetleri artar. Daha fazla veri açığa çıktığı için ihlal etkisi büyür. Eski verilerin aranması gerektiği için yasal inceleme pahalı hale gelir. Yaşam döngüsü yaklaşımı bunu önler. Her veri türü için saklama süreleri tanımlayın. Arşivleme ve silme işlemlerini otomatikleştirin. Politikaların işe yaradığını doğrulayın. Veri, yararlı olduğu sürece bir varlıktır. Amacını yitirdiğinde bir yükümlülük haline gelir.

Yaşam döngüsü aşamaları

• Oluşturma — veriler üretilir veya yakalanır.
• Depolama — veriler kaydedilir ve güvence altına alınır.
• Kullanım — verilere erişilir ve analiz edilir.
• Paylaşım — veriler başkalarıyla paylaşılıyor.
• Arşivleme — veriler uzun süreli depolamaya taşınır.
• Silme işlemi — veriler güvenli bir şekilde imha edilir.

Veriler kendi kendini yönetmez. Bir yaşam döngüsü planı olmadan, birileri temizlemeye zorlayana kadar birikir.