Belgesel, gerçek olayları, insanları veya sorunları sunar. Kurgusal değildir, ancak nesnel de değildir. Film yapımcısı neyi göstereceğine, neyi dışarıda bırakacağına ve nasıl çerçeveleyeceğine karar verir. Her belgeselin, tarafsızlık iddiasında bulunsa bile, bir bakış açısı vardır. Biçimi kurgu kadar kurgusaldır, ancak gerçek materyalden inşa edilmiştir. Bu gerilim, belgeselleri güçlü ve tartışmalı kılan şeydir.

Belgeseller birçok farklı tarzda karşımıza çıkar. Frederick Wiseman'ın filmleri gibi gözlemci belgeseller, anlatım veya röportaj içermez. Doğa filmleri gibi açıklayıcı belgeseller, anlatımı kullanarak olayları açıklar. Michael Moore'un filmleri gibi katılımcı belgeseller, film yapımcısını hikâyenin içine dahil eder. Yansıtıcı belgeseller, film yapım sürecinin kendisini inceler. Performans belgeselleri ise kişisel deneyim ve duyguları kullanır. Her tarzın kendine özgü kuralları ve gerçeklik iddiaları vardır.

Belgeseller bilgilendirebilir, ikna edebilir, eğlendirebilir ve düşündürebilir. Adaletsizliği ortaya çıkarabilir, başarıyı kutlayabilir ve insanlık durumunu araştırabilirler. Hoop Dreams gibi yıllar boyunca çekilebilecekleri gibi tek bir günde de tamamlanabilirler. Bir akıllı telefonla veya tam bir ekiple yapılabilirler. Biçimi esnek ve gelişmektedir. En iyi belgeseller sadece gerçekliği kaydetmez, onu yorumlar.