Een documentaire toont echte gebeurtenissen, mensen of kwesties. Het is non-fictie, maar niet objectief. De filmmaker kiest wat hij laat zien, wat hij weglaat en hoe hij het in beeld brengt. Elke documentaire heeft een standpunt, zelfs als hij neutraliteit claimt. De vorm is net zo geconstrueerd als fictie, maar is gebaseerd op echt materiaal. Die spanning maakt documentaires krachtig en controversieel.

Documentaires bestaan ​​in vele stijlen. Observerende documentaires, zoals de films van Frederick Wiseman, kijken zonder commentaar of interviews. Verklarende documentaires, zoals natuurfilms, gebruiken commentaar om uitleg te geven. Participatieve documentaires, zoals de films van Michael Moore, plaatsen de filmmaker in het verhaal. Reflectieve documentaires onderzoeken het filmproces zelf. Performative documentaires gebruiken persoonlijke ervaringen en emoties. Elke stijl heeft zijn eigen conventies en zijn eigen waarheidsclaims.

Documentaires kunnen informeren, overtuigen, vermaken en provoceren. Ze kunnen onrecht aan de kaak stellen, successen vieren en de menselijke conditie verkennen. Ze kunnen over jaren worden opgenomen, zoals Hoop Dreams, of in één dag. Ze kunnen worden gemaakt met een smartphone of met een complete crew. De vorm is flexibel en evolueert voortdurend. De beste documentaires registreren niet alleen de werkelijkheid, ze interpreteren die ook.