Film dokumentalny przedstawia prawdziwe wydarzenia, ludzi lub problemy. To dokument non-fiction, ale nie jest obiektywny. Filmowiec decyduje, co pokazać, co pominąć i jak to ująć. Każdy dokument ma swój punkt widzenia, nawet jeśli deklaruje neutralność. Forma jest równie skonstruowana jak fikcja, ale zbudowana na autentycznych treściach. To napięcie sprawia, że ​​dokumenty są mocne i kontrowersyjne.

Filmy dokumentalne występują w wielu stylach. Dokumenty obserwacyjne, takie jak filmy Fredericka Wisemana, ogląda się bez narracji i wywiadów. Dokumenty ekspozycyjne, takie jak filmy przyrodnicze, wykorzystują narrację do wyjaśniania. Dokumenty partycypacyjne, takie jak filmy Michaela Moore'a, umieszczają filmowca w centrum historii. Dokumenty refleksyjne analizują sam proces tworzenia filmu. Dokumenty performatywne wykorzystują osobiste doświadczenia i emocje. Każdy styl ma swoje własne konwencje i własne twierdzenia o prawdziwości.

Filmy dokumentalne mogą informować, przekonywać, bawić i prowokować. Mogą obnażać niesprawiedliwość, celebrować osiągnięcia i zgłębiać kondycję ludzką. Można je kręcić latami, jak „Hoop Dreams”, lub w ciągu jednego dnia. Można je nakręcić smartfonem lub całą ekipą. Forma jest elastyczna i ewoluuje. Najlepsze filmy dokumentalne nie tylko rejestrują rzeczywistość. One ją interpretują.