Gökbilimciler yıldızlara kadar bir mezura uzatamazlar. Bunun yerine bir merdiven inşa ederler. Kozmik mesafe merdiveni, her biri bir altındakiyle kalibre edilmiş bir dizi yöntemden oluşur. Tek bir teknik tüm mesafelerde işe yaramaz. Hep birlikte Ay'dan gözlemlenebilir evrenin sınırına kadar uzanırlar.

İlk yöntem paralakstır. Dünya'nın yörüngesi, yakındaki yıldızlara bakış açımızı değiştirir ve bu kayma, onların uzaklığını verir. Paralaks yaklaşık 10.000 ışık yılı olarak hesaplanır. Bir sonraki yöntem, periyotları gerçek parlaklıklarını ortaya koyan Sefeid değişkenleri ve RR Lyrae yıldızlarını kullanır. Üçüncü yöntem ise, milyarlarca ışık yılı öteden görülebilecek kadar parlak olan Tip Ia süpernovaları kullanır.

Her basamak bir altındaki basamağa bağlıdır. Kalibrasyon yanlışsa, üstündeki her şey de yanlıştır. İşte bu yüzden gökbilimciler Hubble sabiti hakkında tartışırlar. Farklı yöntemler biraz farklı sonuçlar verir ve Hubble gerilimi olarak adlandırılan bu tutarsızlık, yeni fiziğe işaret edebilir.

Merdiven mükemmel bir metafor değil. Daha çok, her biri defalarca test edilmiş bir varsayımlar zincirine benziyor. Bir halka koptuğunda, tüm zincir şüpheli hale gelir.