Sterrenkundigen kunnen de sterren niet met een meetlint meten. In plaats daarvan gebruiken ze een soort ladder. De kosmische afstandsladder is een reeks methoden, die elk zijn afgestemd op de methode eronder. Geen enkele techniek werkt voor alle afstanden. Samen reiken ze van de maan tot aan de rand van het waarneembare heelal.

De eerste stap is parallax. De baan van de aarde verschuift ons zicht op nabije sterren, en die verschuiving geeft hun afstand. Parallax komt neer op ongeveer 10.000 lichtjaar. De volgende stap maakt gebruik van Cepheid-variabelen en RR Lyrae-sterren, waarvan de perioden hun werkelijke helderheid onthullen. De derde stap gebruikt Type Ia-supernova's, die helder genoeg zijn om over miljarden lichtjaren te worden waargenomen.

Elke trede is afhankelijk van de trede eronder. Als de kalibratie fout is, is alles erboven ook fout. Daarom discussiëren astronomen over de Hubbleconstante. Verschillende methoden leveren iets verschillende resultaten op, en de discrepantie, de zogenaamde Hubblespanning, kan wijzen op nieuwe natuurkunde.

De ladder is geen perfecte metafoor. Het is eerder een keten van aannames, die stuk voor stuk worden getoetst en hertoetst. Als één schakel breekt, is de hele keten verdacht.