Bilgisayar destekli görselleştirmelerden çok önce, mimarlar fiziksel modeller inşa ederdi. Hâlâ da ediyorlar. Fiziksel model, karton, ıhlamur ağacı, köpük ve akrilik gibi malzemelerden elle yapılan, bir binanın ölçekli üç boyutlu bir temsilidir. Tasarımcıların ve müşterilerin binayı uzayda, herhangi bir açıdan, gerçek ışık altında görmelerini sağlar.

Modeller, farklı aşamalarda farklı amaçlara hizmet eder. Taslak model kaba ve hızlıdır, kütle ve formu keşfetmek için kullanılır. Sunum modeli rafine ve hassastır, tasarımı müşterilere veya halka iletmek için kullanılır. İnşaat modeli ise yapısal detayları veya montaj sıralarını gösterebilir.

Model oluşturmak bir düşünme biçimidir. Eller, ekranın kaçırdığı şeyleri keşfeder. Bir model, bir gölgenin bir cepheye nasıl düştüğünü, bir çatı hattının bir duvarla nasıl birleştiğini, bir binanın bulunduğu yere nasıl oturduğunu gösterir. Ayrıca sorunları da ortaya çıkarır. Garip görünen bir model size bir şeyler anlatıyordur.

Dijital araçlar fiziksel modellerin yerini almadı. Birçok mimar her ikisini de kullanıyor ve ikisi arasında gidip geliyor. Model sadece bir temsil değil, aynı zamanda bir tasarım aracıdır.