Parametrik tasarım, tanımlanmış parametrelere dayalı olarak geometri oluşturmak için algoritmalar kullanır. Tasarımcı bir şekil çizmek yerine kurallar yazar: bir kulenin yüksekliği kat sayısına bağlıdır, bir çatının eğrisi matematiksel bir denklemle belirlenir, bir cephenin deseni güneş açılarına yanıt verir. Bir parametreyi değiştirdiğinizde, geometri güncellenir.

Bu yaklaşım, birçok değişkenin etkileşim halinde olduğu karmaşık projelerde yaygındır. Bir stadyum çatısı, yapısal yükler, görüş hatları ve rüzgar desenleri tarafından şekillendirilebilir. Bir cephe, gün ışığını kontrol etmek için her biri farklı boyutta olan binlerce panele sahip olabilir. Bu kuralları elle yazmak pratik değildir. Parametrik araçlar bu süreci otomatikleştirir.

Popüler yazılımlar arasında Rhino ile çalışan Grasshopper ve Revit ile çalışan Dynamo yer almaktadır. Bu araçlar, tasarımcıların görsel komut dosyaları oluşturmasına ve ilişkileri tanımlamak için düğümleri birbirine bağlamasına olanak tanır. Sonuç güzel olabilir, ancak keyfi de olabilir. Parametrik bir tasarım, seçilen parametreler kadar iyidir.

Eleştirmenler, parametrik tasarımın bazen işlevden ziyade biçime öncelik verdiğini savunuyor. İyi kullanıldığında, aksi takdirde çözülemeyecek sorunları çözüyor. Kötü kullanıldığında ise, yapımı pahalı ve gerekçelendirilmesi zor şekiller ortaya çıkarıyor.