Projektowanie parametryczne wykorzystuje algorytmy do generowania geometrii na podstawie zdefiniowanych parametrów. Zamiast rysować kształt, projektant pisze reguły: wysokość wieży jest powiązana z liczbą pięter, krzywizna dachu jest sterowana równaniem matematycznym, a wzór fasady reaguje na kąt padania promieni słonecznych. Zmiana parametru powoduje aktualizację geometrii.

To podejście jest powszechne w złożonych projektach, w których wiele zmiennych oddziałuje na siebie. Dach stadionu może być kształtowany przez obciążenia konstrukcyjne, linie widoczności i kierunki wiatru. Fasada może składać się z tysięcy paneli, z których każdy ma inny rozmiar, aby kontrolować dostęp światła dziennego. Ręczne tworzenie tych reguł jest niepraktyczne. Narzędzia parametryczne automatyzują ten proces.

Do popularnych programów należą Grasshopper, który współpracuje z Rhino, oraz Dynamo, który współpracuje z Revit. Narzędzia te pozwalają projektantom tworzyć wizualne skrypty, łącząc węzły w celu definiowania relacji. Rezultat może być piękny, ale może być również dowolny. Projekt parametryczny jest tak dobry, jak wybrane parametry.

Krytycy twierdzą, że projektowanie parametryczne czasami przedkłada formę nad funkcjonalność. Dobrze zastosowane rozwiązuje problemy, które w innym przypadku byłyby nie do rozwiązania. Niewłaściwie zastosowane, tworzy kształty, których wykonanie jest kosztowne i trudne do uzasadnienia.