Parametrisch ontwerp maakt gebruik van algoritmen om geometrie te genereren op basis van gedefinieerde parameters. In plaats van een vorm te tekenen, schrijft de ontwerper regels: de hoogte van een toren is gekoppeld aan het aantal verdiepingen, de kromming van een dak wordt bepaald door een wiskundige vergelijking, het patroon van een gevel reageert op de stand van de zon. Verander een parameter en de geometrie wordt bijgewerkt.

Deze aanpak is gebruikelijk bij complexe projecten waar veel variabelen op elkaar inwerken. De vorm van een stadiondak kan bijvoorbeeld worden bepaald door structurele belastingen, zichtlijnen en windpatronen. Een gevel kan uit duizenden panelen bestaan, elk met een andere afmeting om de daglichttoevoer te reguleren. Het is onpraktisch om deze regels handmatig op te stellen. Parametrische tools automatiseren dit proces.

Populaire softwarepakketten zijn onder andere Grasshopper, dat samenwerkt met Rhino, en Dynamo, dat samenwerkt met Revit. Met deze tools kunnen ontwerpers visuele scripts maken en knooppunten verbinden om relaties te definiëren. Het resultaat kan prachtig zijn, maar ook willekeurig. Een parametrisch ontwerp is immers maar zo goed als de gekozen parameters.

Critici stellen dat parametrisch ontwerpen soms de voorkeur geeft aan vorm boven functie. Goed toegepast lost het problemen op die anders onoplosbaar zouden zijn. Slecht toegepast leidt het echter tot vormen die duur zijn om te bouwen en moeilijk te rechtvaardigen.