Yeşaya'nın tapınakta taht kurmuş Rab'bi tasvir ettiği görümde, serafim adını verdiği yaratıklar yer alır. Her birinin altı kanadı vardır: ikisi yüzü, ikisi ayakları örter ve ikisi de uçmak içindir. Birbirlerine, "Kutsal, kutsal, kutsal, orduların Rabbi!" diye seslenirler. İsimlerinin kendisi, "yanmak" anlamına gelen bir İbranice kökle ilişkilidir, bu nedenle genellikle "yananlar" olarak anlaşılırlar.

Daha sonraki Hristiyan melekbiliminde serafimler, dokuz melek korosunun en yüksek mertebesini işgal eder. Tanrı'ya en yakın olan bu melekler, sevgi ve saf hayranlıkla doludur. Ortaçağ yazarları ve sanatçıları, alevler, çok sayıda kanat, yoğun odaklanmış yüzler gibi imgeleri geliştirdiler. Üç kez kutsal ilahisi olan Trisagion, onların çağrısının bir yankısı olarak hem Doğu hem de Batı'nın ayinlerine girdi.

Yahudi geleneği de serafimleri korur ve bazen onları çölün ateşli yılanlarıyla veya diğer göksel varlıklarla özdeşleştirir. Gelenekler genelinde sıradan deneyimden uzak kalırlar, ancak işlevleri açıktır: ilahi varlığa uygun bir yanıt olan kesintisiz ibadeti örneklerler.

Kilise "Kutsal, kutsal, kutsal" diye ilahi söylediğinde, en azından niyet olarak, meleklerin hiç durmadan söylediği ilahiye katılır.