In Jesaja's visioen van de Heer die op de troon in de tempel zit, ziet hij wezens die hij serafijnen noemt. Elk heeft zes vleugels: twee die het gezicht bedekken, twee die de voeten bedekken en twee om te vliegen. Ze roepen tot elkaar: "Heilig, heilig, heilig is de Heer der heerscharen." De naam zelf is verwant aan een Hebreeuwse stam die "branden" betekent, en daarom worden ze vaak begrepen als de brandende wezens.

In de latere christelijke angelologie bekleden de serafijnen de hoogste rang van de negen engelenkoren. Zij staan ​​het dichtst bij God en worden verteerd door liefde en pure aanbidding. Middeleeuwse schrijvers en kunstenaars ontwikkelden de beeldspraak – vlammen, meerdere vleugels, gezichten met een intense concentratie. Het Trisagion, de hymne over de drie heiligen, werd als een echo van hun roep opgenomen in de liturgie van zowel het Oosten als het Westen.

De joodse traditie kent ook de serafijnen, die soms worden geïdentificeerd met de vurige slangen van de woestijn of met andere hemelse wezens. In alle tradities blijven ze ver verwijderd van de alledaagse ervaring, maar hun functie is duidelijk: ze belichamen de onophoudelijke aanbidding die de juiste reactie is op de goddelijke aanwezigheid.

Wanneer de kerk "Heilig, heilig, heilig" zingt, sluit ze zich, althans in intentie, aan bij het lied dat de serafijnen nooit ophouden te zingen.