W połowie XIX wieku w Persji młody kupiec Mirza Husajn-Ali ogłosił się zwiastunem nowego objawienia. Przyjął tytuł Baha'u'llah, „Chwała Boga”, i nauczał, że wielkie religie świata to kolejne rozdziały jednego boskiego programu nauczania. Wiara bahaicka wyrosła z tego twierdzenia.

Jego głównymi przekonaniami są jedność Boga, jedność religii i jedność ludzkości. Prorocy tacy jak Abraham, Mojżesz, Jezus, Mahomet i Budda są postrzegani jako manifestacje tej samej woli boskiej, każdy dostosowany do epoki, w której się pojawił. Pisma samego Baha’u’llaha nawołują do wyeliminowania uprzedzeń, równości kobiet i mężczyzn, powszechnej edukacji i światowego systemu federalnego zdolnego do zapewnienia pokoju. Wiara nie posiada duchowieństwa; administracją zajmują się lokalne i krajowe zgromadzenia duchowe wybierane przez wspólnotę, a Powszechny Dom Sprawiedliwości w Hajfie kieruje globalną wspólnotą.

Prześladowania naznaczyły jego historię od samego początku. Pierwsi wyznawcy w Iranie byli więzieni i zabijani; ten sam schemat, w łagodniejszych lub ostrzejszych formach, powtarza się w kilku krajach. Pomimo tej presji, wspólnota rozprzestrzeniła się na większość krajów i liczy kilka milionów wyznawców. Codzienna modlitwa, coroczny post i dziewiętnastomiesięczny kalendarz kształtują życie prywatne i wspólnotowe bahaitów.

Wiara jawi się nie jako zerwanie z przeszłością, lecz jako najnowszy etap rozwijającej się rozmowy pomiędzy tym, co boskie, a tym, co ludzkie.