Dwuczynnikowa teoria emocji, zaproponowana przez Schachtera i Singera, zakłada, że ​​emocje powstają w wyniku połączenia pobudzenia fizjologicznego i etykiety poznawczej przyporządkowanej temu pobudzeniu. Oba te elementy są niezbędne.

Zgodnie z teorią, niezróżnicowane pobudzenie jest interpretowane w świetle otaczającego kontekstu. To samo podwyższone tętno może być odczuwane jako strach w sytuacji zagrożenia lub jako podekscytowanie w sytuacji radości. W klasycznych eksperymentach próbowano manipulować pobudzeniem za pomocą zastrzyków adrenaliny i modyfikować dostępne etykiety poznawcze poprzez zachowanie współpracowników. Wyniki były zróżnicowane, jednak główna idea – że poznanie kształtuje jakość doświadczenia emocjonalnego – pozostała aktualna.

Teoria ta pomogła wykroczyć poza ujęcia czysto fizjologiczne lub czysto poznawcze. Późniejsze badania doprecyzowały względny udział pobudzenia i oceny oraz wykazały, że niektóre reakcje emocjonalne mogą wystąpić przy minimalnym świadomym etykietowaniu. Niemniej jednak, spostrzeżenie, że znaczenie przypisane zmianie cielesnej pomaga określić odczuwaną emocję, nadal kieruje teorią i badaniami.

Pobudzenie określa intensywność; etykieta określa tożsamość emocji.