De tweefactorentheorie van emotie, voorgesteld door Schachter en Singer, stelt dat emotie ontstaat uit de combinatie van fysiologische opwinding en een cognitief label dat aan die opwinding wordt toegekend. Beide componenten zijn noodzakelijk.

Volgens de theorie wordt ongedifferentieerde opwinding geïnterpreteerd in het licht van de omringende context. Dezelfde verhoogde hartslag kan worden ervaren als angst in een bedreigende situatie of als opwinding in een feestelijke situatie. Klassieke experimenten probeerden opwinding te manipuleren met injecties adrenaline en de beschikbare cognitieve labels te variëren door het gedrag van medewerkers. De resultaten waren wisselend, maar het kernidee – dat cognitie de kwaliteit van emotionele ervaringen vormt – is invloedrijk gebleven.

De theorie heeft ertoe bijgedragen dat het vakgebied verder is gegaan dan louter fysiologische of louter cognitieve verklaringen. Later onderzoek heeft de relatieve bijdragen van opwinding en beoordeling verfijnd en aangetoond dat sommige emotionele reacties kunnen optreden met minimale bewuste labeling. Desondanks blijft het inzicht dat de betekenis die aan lichamelijke veranderingen wordt toegekend mede bepalend is voor de ervaren emotie, richtinggevend voor theorie en onderzoek.

De opwinding bepaalt de intensiteit; het label bepaalt de identiteit van de emotie.