Adaptacja sensoryczna to zmniejszona wrażliwość, która występuje przy stałej, niezmiennej stymulacji. Po krótkim czasie bodziec przestaje być odczuwalny.

Zimna woda początkowo wywołuje wstrząs, a potem jest jedynie chłodna. Uporczywy zapach ustępuje. Nacisk ubrania na skórę znika w ciągu kilku chwil. Komórki receptorowe i podążające za nimi szlaki nerwowe zmniejszają częstotliwość impulsów, gdy bodźce pozostają stabilne, umożliwiając układowi wykrywanie zmian. Adaptacja jest szybka w przypadku węchu i dotyku, wolniejsza w przypadku wzroku w większości warunków, a w przypadku bólu praktycznie nie występuje.

Proces ten ma charakter adaptacyjny. Ciągła świadomość niezmiennych bodźców byłaby kosztowna metabolicznie i bezużyteczna informacyjnie. Reagując preferencyjnie na zmiany, układy sensoryczne pozostają skutecznymi detektorami zdarzeń, które mogą wymagać działania. Całkowitej adaptacji można zapobiec poprzez drobne ruchy gałek ocznych, zmiany stymulacji lub aktywną eksplorację.

To, co się nie zmienia, szybko przestaje być odczuwalne. To jest adaptacja sensoryczna.