Akomodacja to termin Jeana Piageta oznaczający modyfikację istniejących schematów poznawczych w celu uwzględnienia nowych informacji. Schemat to struktura mentalna. Organizuje wiedzę. Gdy nowe informacje nie pasują, dziecko musi zmienić schemat. Ta zmiana to akomodacja. W ten sposób odbywa się proces uczenia się.

Piaget opisał dwa procesy: asymilację i akomodację. Asymilacja dopasowuje nowe informacje do istniejących schematów. Dziecko widzi zebrę i nazywa ją koniem. Schemat konia jest wykorzystywany. Akomodacja zmienia schemat. Dziecko dowiaduje się, że zebry mają paski. Powstaje nowy schemat. Te dwa procesy współdziałają ze sobą. Napędzają rozwój poznawczy.

Przykłady zakwaterowania

• Dowiedzenie się, że wieloryb jest ssakiem, a nie rybą.
• Dostosowanie schematu psa w celu uwzględnienia różnych ras.
• Dowiedzieliśmy się, że nie wszystkie latające zwierzęta są ptakami.
• Zmiana schematu rodziny w celu uwzględnienia rodzin patchworkowych.
• Zrozumienie, że kwadrat jest prostokątem.

Akomodacja jest niezbędna do uczenia się. Bez niej schematy pozostają sztywne. Dziecko nie jest w stanie zrozumieć nowych rzeczy. Akomodacja jest trudniejsza niż asymilacja. Wymaga zmiany tego, co się wie. Może być niewygodna. Piaget argumentował, że rozwój poznawczy przebiega etapami. Każdy etap obejmuje akomodację. Dziecko przechodzi od prostych schematów do złożonych. Proces jest aktywny. Dziecko konstruuje wiedzę. Nie jest to bierna absorpcja. Dziecko eksperymentuje, kwestionuje i rewiduje. Akomodacja jest rewizją. Jest motorem rozwoju intelektualnego. Nauczyciele mogą ją wspierać, stawiając wyzwania. Brak równowagi motywuje akomodację. Dziecko chce przywrócić równowagę. To pragnienie napędza naukę. Akomodacja nie dotyczy tylko dzieci. Dorośli również się akomodują. Nauka nowego języka, nowej pracy lub nowej kultury wymaga zmiany schematów. To proces trwający całe życie. Piaget dał nam słownictwo, aby go opisać.