Druk trójwymiarowy tworzy obiekty fizyczne z modeli cyfrowych warstwa po warstwie. Nazywa się to również wytwarzaniem addytywnym. Zamiast wycinać materiał, dodaje się go. Dysza osadza stopiony plastik, laser stapia metaliczny proszek, a żywica utwardza ​​się światłem. Obiekt rośnie od dołu do góry.

Technologia ta pochodzi z lat 80. XX wieku. Chuck Hull wynalazł stereolitografię w 1984 roku. Wczesne maszyny były drogie i powolne. Obecnie stacjonarne drukarki 3D kosztują kilkaset dolarów. Drukują zabawki, narzędzia, protezy i prototypy. Drukarki przemysłowe produkują części do rakiet i implanty dentystyczne.

Popularne metody drukowania 3D

• FDM: stopiony filament z tworzywa sztucznego
• SLA: żywica utwardzana laserem
• SLS: nylon sproszkowany łączony laserowo
• SLM: proszek metalowy topiony laserem
• Natryskiwanie materiału: kropelki fotopolimeru

Druk 3D umożliwia personalizację. Protezę można dopasować do jednej osoby. Część rakiety można przeprojektować i wydrukować ponownie w ciągu kilku dni. Umożliwia również rozproszoną produkcję. Można wydrukować część zamienną w domu, zamiast ją zamawiać. Fabryka zbliża się do użytkownika.