Sprinter pędzi po pasie startowym, uderza w deskę odbicia i wpada do lotu, który kończy się w piaskownicy. Ta konkurencja to skok w dal. Skok mierzy się od linii faulu do najbliższego znaku na piasku.

Prędkość na pasie startowym ma największy wpływ na dystans, ale technika odbicia i kontrola nad lotem również mają znaczenie. Zawodnicy stosują techniki „hitch-kick” lub „hang”, aby kontrolować pozycję ciała w powietrzu i przygotować się do lądowania. Faule zdarzają się, gdy stopa odbicia przekracza linię mety. Każdy zawodnik ma zazwyczaj określoną liczbę prób, a liczy się najlepszy, legalny skok.

Trening łączy w sobie rozwój sprintu, moc plyometryczną i techniczną pracę na rozbiegu. Kluczowa jest powtarzalność biegu podejściowego; drobne błędy w sposobie kroku powodują duże straty przy odbiciu. Skok w dal pozostaje jednym z najprostszych, a jednocześnie najbardziej wymagających testów szybkości i mocy.

• Skoki w konkurencjach lekkoatletycznych na odległość poziomą
• Łączy podejście sprinterskie z pojedynczym startem
• Zmierzone do najbliższego znaku w dole lądowania
• Nagradza prędkość, wyczucie czasu i efektywność lądowania