Lidar mierzy odległość za pomocą światła laserowego. Wysyła impulsy i mierzy czas ich powrotu. Pomnóż wynik przez prędkość światła i podziel przez dwa, a otrzymasz odległość. Obróć czujnik lub skieruj wiązkę, a otrzymasz miliony punktów na sekundę, tworząc trójwymiarową mapę otoczenia.

Termin ten jest połączeniem słów „light” i „radar”. Wczesne lidary były nieporęczne i drogie, wykorzystywane do badań atmosferycznych i mapowania wojskowego. Zawody DARPA Urban Challenge z 2007 roku sprawiły, że lidar stał się popularny w samochodach autonomicznych. Standardem stały się wirujące jednostki Velodyne. Lidar półprzewodnikowy jest teraz tańszy i bardziej kompaktowy, choć w zaawansowanych zastosowaniach nadal dominują jednostki wirujące.

Charakterystyka lidaru

• Długość fali: typowo 905 nm lub 1550 nm.
• Zasięg: od kilku metrów do ponad 200 metrów.
• Dokładność: na poziomie centymetra w dobrych warunkach.
• Pole widzenia: 360 stopni dla jednostek wirujących.
• Ograniczenia: deszcz, mgła i kurz rozpraszają wiązkę.

Lidar dostarcza robotom precyzyjnych informacji o głębokości. Kamera informuje, co się znajduje. Lidar wskazuje dokładnie, gdzie to się znajduje. To czyni go cennym dla autonomicznego sterowania pojazdami, robotów magazynowych i mapowania dronów. Główną wadą jest koszt i złożoność. Mechaniczny, wirujący lidar ma ruchome części, które ulegają zużyciu. Lidar półprzewodnikowy nie ma ruchomych części, ale ma węższe pole widzenia. Szacowanie głębokości za pomocą kamery jest coraz lepsze, ale lidar pozostaje złotym standardem niezawodnej percepcji 3D w robotyce.