Lidar meet afstanden met laserlicht. Het zendt pulsen uit en meet hoe lang het duurt voordat ze terugkeren. Vermenigvuldig dit met de lichtsnelheid en deel door twee, en je hebt de afstand. Draai de sensor of stuur de laserstraal en je krijgt miljoenen meetpunten per seconde, waarmee een 3D-kaart van de omgeving wordt gevormd.

De term is een samenvoeging van licht en radar. Vroege lidar-systemen waren omvangrijk en duur en werden gebruikt voor atmosferisch onderzoek en militaire cartografie. De DARPA Urban Challenge van 2007 zette lidar op de kaart voor zelfrijdende auto's. De roterende modules van Velodyne werden de standaard. Solid-state lidar is nu goedkoper en compacter, hoewel roterende modules nog steeds de boventoon voeren in hoogwaardige toepassingen.

Lidar-kenmerken

• Golflengte: doorgaans 905 nm of 1550 nm.
• Bereik: van enkele meters tot meer dan 200 meter.
• Nauwkeurigheid: tot op de centimeter nauwkeurig onder goede omstandigheden.
• Gezichtsveld: 360 graden voor roterende eenheden.
• Beperkingen: regen, mist en stof verstrooien de lichtstraal.

Lidar geeft robots nauwkeurige diepte-informatie. Een camera laat je zien wat iets is. Lidar laat je precies zien waar het is. Dat maakt het waardevol voor autonoom rijden, magazijnrobots en drone-mapping. Het grootste nadeel is de kosten en de complexiteit. Een mechanische, roterende lidar heeft bewegende onderdelen die slijten. Solid-state lidar heeft geen bewegende onderdelen, maar een smaller gezichtsveld. Dieptebepaling met camera's verbetert, maar lidar blijft de gouden standaard voor betrouwbare 3D-perceptie in de robotica.